Poświątecznie.

Święta Wielkanocne minęły.  Moje były w stylu folk.

Ludowe dodatki rozweselały stół.

W nowej, silikonowej formie pieczona baba prezentowała się dorodnie i dostojnie, a kolorowe babeczki konkurowały z nią. Wygrały, pokonały tradycję, zwyciężyły, były naprawdę bezkonkurencyjne!

Oto co znaczy powiew nowego wizażu!

Przed Świętami Wielkiej Nocy.

Od dziś muszę myśleć o Świętach Wielkiej Nocy! Wyjeżdżamy wprawdzie już w Wielką Sobotę do córki, ale to nie zwalnia mnie z żadnych obowiązków! 

 Mieszkanie prawie wzorowo wysprzątane, ale oprócz codziennej pracy mam jeszcze sporo obowiązków!

Po pierwsze zadbać o duszę, dosłownie.

Po drugie przygotować dekoracje mieszkania.

Po trzecie zadbać o zające-niespodzianki dla trojga wnucząt.

Po czwarte sporządzić potrawy: zrazy wołowe i schab nadziewany śliwkami (podobno moje są najsmaczniejsze).

Po piąte upiec mazurki.

Więcej nic nie muszę!

Mam poza tym wielką przyjemność życzyć Wam, moi wirtualni przyjaciele, 

RADOSNYCH ŚWIĄT ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO.

Zieleniec w marcu.

W Zieleńcu.

Od kilku dni jesteśmy w górach. KM jeździ na nartach, ja spaceruję.
Tu mamy zimę wiosną! Kilka stopni mrozu i mgła sprawia, że wszędzie osadza się szadź. Baśniowy krajobraz nastraja romantycznie.
Po powrocie do domu umieszczę zdjęcia na blogu. Dziś piszę znowu z komórki.

Powroty.

Zatapiam się w obowiązkach. W Wielkim Mieście opiekuję się zagrypioną wnuczką. Gotuję, dogadzam, pomagam. 

Czytam i zaglądam do Was.

Ostatnie notki i komentarze piszę z komórki, wybaczcie nieudolność.

Jestem.
Jestem pełna bólu i żalu. Rok spędzony z siostrą KM i... klęska.Dziesięć dni przy łożu umierającej-to tak boli!
Wszystko skończone!
Żegnaj T. witaj smutku!

Trwają ferie zimowe. W niedzielę gościliśmy wszystkich na obiedzie: nasze wnuki, troje; nasze dzieci, teraz już czworo; no i my, dwoje. Razem dziewięcioro. To było spotkanie okazji dnia dziadka i babci. Było bardzo miło, dzieciaki i wnuki rozmowne, sypały się żarty i wspomnienia i…żarty ze wspomnień też!

Obdarowano nas kalendarzami i słodyczami! Nareszcie mam swój podręczny kalendarzyk, taki jak lubię, ozdobiony przez przyjaciółkę córki.

         Na jednym z kalendarzy widnieje motto: „Dzieciństwo to miejsce w którym mieszka się przez całe życie.” To prawda!

Baśka.